ျဖဴေလးလြမ္းခိုင္းတဲ့ ကေလးသမိုင္း
မေန႔က ရံုးပိတ္ရက္ဆုိေတာ့ အိမ္မွာ လုိအပ္တာေလးေတြ၀ယ္ဖုိ႔ အေမနဲ႔တူတူ ျမိဳ႕မေစ်းဘက္က ယဥ္ယဥ္စတိုးကုိ လုိက္သြားလုိက္တယ္ …. ကုိယ္ဖုိ႔လည္း လုိတာေလးေတြရွိရင္ ညာတာပါေတးနဲ႕ အေမ့ကုိ၀ယ္ခိုင္းဖုိ႔ေပါ့… ေျပာရရင္လည္း ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္ …. အသက္သာ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ျပီးလုိ႔ ေလးႏွစ္ၾကီးမ်ားေတာင္ျပည့္ျပီးသြားတာ ခုထိ အေဖနဲ႔ အေမ့ကုိ ဒုကၡေပးလုိ႔ ၀ေသးတာ မဟုတ္ဘူး …. ဒါနဲ႔ေတာင္ သမီးပုခံုးက ေကာင္းပါတယ္အေမရဲ႕ ဆုိျပီး အေမတုိ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ရႊီးတတ္ေသးတာ…. မိဘဆုိေတာ့ ကုိယ့္သားသမီး ရႊီးေနတာလား တကယ္လား သိတာေပါ့ေလ … ဒါေပမယ့္ နားေထာင္ေကာင္းေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲေပါ့ …. ကုိယ့္ကုိယ္ကိုလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ သိပါတယ္ … အသံုးမက်ဘူးဆုိတာ… ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ထက္ဆုိးတဲ့လူေတြ တပံုၾကီးပါေလဆုိျပီး ရင့္က်က္မလာတဲ့ ေျဖေတြးေလးနဲ႔ေနေနရတာပဲ … ခုလည္း ေစ်းျခင္းေတာင္းေလး ကုိင္ျပီး အိမ္ဖုိ႔လုိတာေရာ ၊ ကုိယ့္ဖုိ႔လိုတာေရာ ေရာသမေမႊလို႔ ၀ယ္ေနျပီ ….။
”ဟယ္ ၊ မမ၀င္း ေနေကာင္းလား ၊ မေတြ႕တာေတာင္ၾကာျပီ ” ဟာ လုပ္ျပီ ၊ အေမတုိ႔ကေတာ့ အဲလုိပဲ သြားတဲ့ေနရာ အသိရွိတယ္ … အေမ့အသိေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ စိတ္႐ႈပ္လြန္းလုိ႔ ၊ အဟုတ္ေျပာတာ ၊ ကုိယ္လည္းမသိဘဲနဲ႔ ျပံဳးျပရ ၊ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရ ၊ ဘာနဲ႔ေက်ာင္းျပီးျပီ ၊ ခု ဘာလုပ္ေနတာ အာ ဘာေတြမွန္းမသိဘူး အဲလုိေတြ ေျပာရတာ သိပ္စိတ္႐ႈပ္တယ္ …. အေမနဲ႔သြားရင္ ဒါမ်ိဳးေတြက ၾကံဳမွာပဲေလ … ခုလည္း လူကုိလွမ္းေခၚေနျပီ … ဟြန္း… သမိုင္းေပးတာ၀န္အရ ေျပာရဆုိရဦးမယ္…. “ေအာ္ ဒါ သမီး အၾကီးေလးလား ၊ ငယ္ငယ္တုန္း ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာ အာျဗဲၾကီးနဲ႔ ေအာ္ငုိတဲ့ ကေလးေလးေပါ့ ၊ ဟုတ္လား သမီး ” “အယ္ ၊ သမီး မမွတ္မိဘူး ” “အင္းေပါ့ သမီးက ငယ္ေသးတာကုိး ဘယ္မွတ္မိမွာလဲ၊ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ ၊ ခုေရာ ဆုိးတုန္းပဲလား ၊ ရုပ္ေလးကေတာ့ အေခ်ာေလးေတာ့ မမ၀င္းသမီးက ” တဲ့…. ေနာက္ဆံုးပိတ္စကားအဆံုးသတ္ေလး လွလုိ႔သာေပ့ါေလ … မဟုတ္ရင္ ေဒၚေမေက်ာ္တုိ႕မ်က္နွာ မႈန္ကုပ္သြားျပီသာမွတ္ …. ။
အိမ္လည္းေရာက္ေရာ အေမ့ကုိေမးေတာ့တာေပါ့ … အေမ သမီးငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ဆုိးလားလုိ႔ …. အေမကေျပာတယ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မသိဘူးလား တဲ့ …. အင္ ဘယ္မွတ္မိမွာလဲေနာ္ …. တကယ္လုိ႔ ဆုိးခဲ့တယ္ဆုိလည္း နည္းနည္းပါးပါးပဲ ေနမွာပါ… ဒါေပမယ့္ လူ႔ေလာကထဲ စမေရာက္ခင္တည္းက အေမတို႕ကို ဒုကၡေပးခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ… သက္ဦးလည္း ျဖစ္ျပန္ ၊ ကေလးအေနအထားကလည္း သူမ်ားေတြလုိ ေခါင္းကေန အတည့္မထြက္ဘဲ ေျခေထာက္ကေန စထြက္မယ့္ အေျခအေနဆုိေတာ့ ရုိးရိုးမေမြးရဲဘဲ ပခုကၠဴကေန ရန္ကုန္ကို တကူးတက လာျပီး ခြဲေမြးရတယ္ေလ… စတည္းက ကန္႔လန္႔တိုက္ျပီး ေမြးလာတာတဲ့ … ေမြးကာစကလည္း ၀မ္းေတြ တအားသြားလုိ႔ အေဒၚေတြမွာ အႏွီးေတြမနားတမ္း ေလွ်ာ္ရတယ္ဆုိတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ဆုိးတယ္လုိ႔ေတာ့ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္…. ။
တစ္ခါ ၃ ၊ ၄ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မိဘႏွစ္ပါးလံုးက ၀န္ထမ္းဆုိေတာ့ အထိန္းရသက္သာေအာင္ပဲလား မသိဘူး … မူၾကိဳပုိ႔လုိက္တယ္ … အန္တီၾကီးေျပာသလုိ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုထဲမွာ ငုိမငိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး…. မူူၾကိဳတူတူတက္ရတဲ့ ေမာင္၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္နဲ႔ေပါင္းျပီး မူၾကိဳအကပြဲမွာ ပြဲတုိင္းလုိလုိပါခ်ပစ္လုိက္တာေတာ့ မွတ္မိတယ္…. အဲဒီတုန္းက ခ်င္းအက ၊ ေရႊအိုးစည္အက ၊ ကဗ်ာရြတ္ အက ေနာက္ ဘာလဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး … ဒါေတာင္ ယုိးဒယားကန္ေတာ့ခန္းဖုိ႔ ေခၚေသးတယ္ …. လံုခ်ည္က တုတ္ေနလုိ႔ မကတတ္လုိ႔ လြတ္သြားတာ…. ေရႊအုိးစည္က ကခါနီးတုန္းကလည္း ေတာင္ရွည္ပုဆုိးၾကီးက ကြ်တ္ကြ်တ္က်လုိ႔ ဆရာက ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ေပးလုိက္တာလည္း မွတ္မိတယ္…. အကၤ်ီေတြ တစ္မိ်ဳးျပီး တစ္မ်ိဳးလဲျပီးကရတာဆုိေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့….. ဒါေပမယ့္ အိမ္ဘက္က ၾကည့္ရင္က် အလုပ္႐ႈပ္လုိ႔ မူၾကိဳပို႔တာ ပုိ႐ႈပ္သလုိျဖစ္သြားေတာ့ ႐ိုက္ခ်င္စရာ ေကာင္းသြားတာေပါ့…. ေနာက္ ညီမေလးေတြ အလွည့္က် ဘာအကမွ မပါရေတာ့ဘူးဆုိျပီး ျဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ထိကုိ စိတ္နာသြားတာ အိမ္က… ဟ ဟ …။
မူၾကိဳေနျပီးသားမုိ႔ထင္တယ္ သူငယ္တန္းတက္ရမယ္ဆုိေတာ့ ဘာမွ စိတ္ထဲမခံစားလုိက္ရဘူး …. ၅ ႏွစ္ျပည့္ဖုိ႔ ၅ လေလာက္လုိေသးတယ္ဆုိေပမယ့္ အေမတုိ႔က တတ္ဆုိျပီး အသက္ၾကီးထားေတာ့ တတ္လုိက္ရတာပဲ … အဲဒီႏွစ္ေတြကေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္လုိက္ဘူးထင္တာပဲ …. ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္ကပဲ မမွတ္မိလုိက္လုိ႔လား မသိဘူး…. ဘာမွ မထူးျခားဘူး …. တစ္ခုပဲ ဘယ္ကေလးနဲ႔ ယွဥ္ယွဥ္ ကုိယ္က ညွက္ေနတာရယ္ ၊ အသားမဲမဲ ပိန္ပိန္ျဖစ္ေနတာရယ္ေပါင္းျပီး ေမပုလဲ ၊ ေဒၚျမေလး ဆုိျပီး အေခၚခံရတာ အဲဒီအ႐ြယ္ေလာက္တည္းက…. အဲလုိ အေခၚခံရလုိ႔လည္း စိတ္တုိရမွန္း မသိပါဘူး…. ဘယ္သူ စ စ ကုိ သိပ္စိတ္မဆိုးတတ္တာ…. စိတ္ဆိုးရေကာင္းမွန္း မသိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္ …. အဲလုိဆုိလုိ႔ေတာ့ ဦးေလးေတြက ေအးလုိ႔ဆုိျပီး ပန္ကာ လုိ႔ နာမည္ေပးတယ္… လူေအးေလးေပါ့….။
ငယ္ငယ္တုန္းက ေအးလည္း ေအး ၊ အ လည္း အ ပံုေပၚတယ္ …. စာကလည္းအေတာ္ၾကီးထဲ မပါဘူး … သင့္သင့္ပဲ …. ဟုတ္တယ္ …. ၃ တန္းတုန္းက သခ်ာၤရည္ခြ်န္ရတာ ကိုယ္ကေတာ့ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အိမ္ကုိ အေျပးတပုိင္းနဲ႔ ျပန္ျပီး ေျပာရတယ္…. အိမ္က လာမေနာက္နဲ႔တဲ့…. ကဲ ေကာင္းလား … ေတာ္တယ္ဆုိတာ အဲေလာက္ထိကုိ အသိအမွတ္ျပဳခံခဲ့ရတာ…. အဲဒါ အိမ္ကမယံုလုိ႔မ်ား ငိုျပီး ေျပာမယ္ မထင္နဲ႔ဗ်ာ…. မယံုလည္း ေန ဆုိျပီး ခပ္တည္တည္ပဲ ေနလုိက္တာတဲ့…. အဲဒါ ေက်ာင္းမွာ အလုပ္အမႈေဆာင္ လုပ္တဲ့ ဦးေလးက လာျပီးေျပာမွ အိမ္က ယံုတယ္ …. ဘာလုိ႔ ေသခ်ာမေျပာတာလဲ ဆုိျပီးေတာင္ အဆူခံလုိက္ရေသးတယ္ …. ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္ ထံုေပေပနဲ႔တဲ့…. အမွန္ေတာ့ ဘယ္လုိယံုေအာင္ ေျပာရမွန္း မသိလုိ႔ မေျပာေတာ့တာပါ … အဲဒါကိုပဲ သူတုိ႔က ထံုေပေပ ဆုိေတာ့ ထံုေပေပလုိက္ရံုပဲ ရွိတာေပါ့… တတ္နုိင္ပါဘူး….။
ေနာက္ရွိေသးတယ္ ငယ္ငယ္က အ၀ွာဆုိတဲ့စကားကို အမုန္းသံုးတာ… စကားတစ္ခုေျပာမယ္ၾကံတုိငး္ “အေမ ၊ အ၀ွာေလ ၊ သမီးေျပာမယ္ ၊ အ၀ွာ…” ဆုိျပီး လုိရင္းေရာက္ဖုိ႔ အ၀ွာဆယ္ခါေလာက္ပါတယ္…. အေဖၾကိမ္လံုးကိုင္ျပီး ျပင္ခိုင္းမွ အ၀ွာျပဳတ္သြားတာ…. မဟုတ္ရင္ ခုထိသံုးမိဦးမယ္ ထင္တယ္…. အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကေလးဆုိေတာ့ အ၀ွာ ဆုိတာေလး ထည့္သံုးတာကုိက စတုိင္လုိ႔ ထင္ေနတာေလ…. ။
အဲေလာက္ပါပဲ …. မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ကုိယ္ဆုိးခဲ့တာၾကီးေတြ သိပ္မပါ ပါဘူး… ဘယ္လုိလုပ္ရမွန္း မသိလုိ႔ လုပ္တတ္သလုိ ၊ ေနတတ္သလုိ ေနခဲ့တာေတြပဲ ရွိတာပါ …. တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးအေတြးနဲ႔ ေကာင္းမယ္ထင္တာေလးေတြကုိ ေကာင္းမယ္ထင္သလုိ လုပ္ၾကည့္ခဲ့တာေလးေတြလည္း ရွိတာေပါ့…. သိပ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မၾကံဳခဲ့ရပါဘူး…. ဒါေပမယ့္ ကေလးဘ၀ဆုိတာေတာ့ ျပန္ေတြးတုိင္း လြမ္းမိတာခ်ည္းပါပဲ….။
မိုးထက္အိမ္


KST (45) TH
သံလံုငယ္
ၾကယ္စင္မင္း
Mystery Zillion

လာေရာက္ဖတ္သြားပါတယ္။ဟုတ္တယ္ဗ် ကေလးဘ၀ကလြမ္းစရာပဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း ငယ္ငယ္ကအေတာ္ဆုိးဆုိးပဲ ကုိယ္ဆုိးေပခဲ့တာကုိ ေမေမက ျပန္ေျပာျပေတာ့ ဟီဟီဆုိျပီ ရီမိသဗွ်
မိုးစက္သိသြားၿပီ မိုးထက္ေရ မိုးထက္အိမ္က အ၀ွာ ကေရဇီဘဲ
ေတာ္ခ်က္ကေတာ့
. . . ခင္မင္လ်က္
အဲ အ၀ွာ စကားလံုးေၿပာတာေနာ္ . . . အေမအသိက ေခ်ာတယ္
ေၿပာေတာ့ ၾကိတ္ေက်နပ္သြားတယ္မလား
လန္ထြက္ေနတာဘဲေနာ္
ခြိ မမလုပ္တာ မမေအာက္ကေမာင္ႏွမေတြက မကရေတာ႕ဘူးေပါ႕..
ဘာပဲေျပာေျပာ ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြက ျပန္ေတြးၾကည္႕ရင္ ျပဳံးခ်င္စရာေတြခ်ည္းပဲေနာ္
ေမေက်ာ္ေရ..ကေလးဘဝက အပူပင္ကင္းတယ္ အၿပစ္ကင္းစင္တယ္..။
လူႀကီးၿဖစ္လာေတာ႔ အပူေတြမ်ားလာၿပီ။
ကေလးဘဝေလးကို ၿပန္တမ္းတ မိပါတယ္ရွင္..။
ေအာ္..ဂ်ီးေဒၚ..ဂ်ီးေဒၚ.. ဟိုကအားနာလို႔ေျပာသြားမွန္းမသိ ဘာမသိနဲ႔ စြတ္ေျမာက္ေနေတာ့တာကိုး..ဟီ..စတာေနာ္.. နာ႔ဂ်စ္မရုပ္ရည္ မည္သို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္..ဟဲဟဲ.. ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ အသက္ ၂၀ ကို ၄ ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီလား..ဟီ..ဂ်ီးေဒၚကေနျပီး ဘြားဘြားလို႔ေျပာင္းေခၚမွနဲ႔တူတယ္..:p
ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပိုင္းမွာ အရြယ္ေတာ္ တဆိတ္ဟိုင္း… အဲေလ ဟုတ္တာေတြ လာေျပာမိျပန္ၿပီ ဟိဟိ
ဟို အ၀ွာေလ………..
ဟိူေလ… ၀ွာေလ..
ရုပ္ရွင္ရုံထဲမွာ အခုလည္း အာျဗဲၾကီးေအာ္ေနတုန္းမလား
ဟိုေန႕ကေတြ႕လိူက္တယ္ေနာ္.. ဟိဟိ
ေမေက်ာ္ေရ အမလာလည္တယ္ ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေလးဖတ္သြားတယ္
ခ်စ္စရာေလးေနာ္ ဟိ
အံမယ္ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ … မာမီရွိန္းျပီးတည္းက ေနာက္ထပ္ ဘာကားမွ မၾကည့္ရေသးဘူး….
ေမေက်ာ္တို႔လည္း မလြယ္ဘူးေနာ္…ဇနဲ႔ပဲ ဆုိးတာ…
အဟီး စတာေနာ္..
“ ဟိုအရင္တုန္းက ကေလးေလး ဘ၀ကုိ တခါျပန္ျပီး၇ခ်င္ေသးတယ္…အျပစ္မသိေသးတဲ႔ ကေလးေလး ဘ၀ကုိ တခါျပန္ျပီးရခ်င္ေသးတယ္ ”
ေဒြးေလး က ငယ္ငယ္က လိမၼာတာပဲ…… အေနာ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့တာ…… ဟီးဟီး
ေဒြးေလးက ငယ္ငယ္ကလညး္ လိမ္မာတယ္ .. ခုၾကီးေတာ့လည္း လိမ္မာတယ္ေလ… တိ၀ူးလား..
hello.. may kyaw…
A wha… A’… A wha lay…
aww.. thi pyi ..
nay kaung lar lo… a he’..
A wha .. lar twar dal..
(Laptop kyaung pee myanmar font ma shi lo par.)
ျမန္မာ ေဖာင့္ ျပန္ရပါၿပီ။ သတိသာထားေနပါ။ လာတဂ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူ ဦးမလဲေပါ့။ တဂ္ပုိ႔စ္ တစ္ခု မမ လြတ္သြားတယ္ေနာ္…
ငယ္ဘ၀ကဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အပူအပင္ကင္းၿပီး ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲေနာ္ ညီမေလး